Een overdracht is meer dan een handtekening. Het is een moment van dankbaarheid en vooruitkijken. In dit eerste deel leest u het persoonlijke verhaal achter de overdracht: hoe Rob begon, welke waarden hem hebben geleid en welke momenten hem zijn bijgebleven. In deel 2 gaan we in op zijn lessen en visie op de toekomst van het vak.
Het moment van overdracht
Rob is open over wat dit voor hem betekent: een besluit met twee gezichten.
“Enerzijds ben ik blij dat ik niet meer de verantwoording draag, anderzijds weemoedig omdat ik iets afsluit.”
De keuze voor dit moment kwam niet uit de lucht vallen. Rob merkte dat de energie om het bedrijf te dragen afnam, terwijl collega’s “met name Ruud” zichtbaar uitblonken in het sparren met opdrachtgevers. Zijn rol vanaf nu is helder:
“Alleen adviserend, en ook alleen wanneer men mij dat vraagt.”
Beginjaren: hoe het begon
In 1982 werd Rob beëdigd als taxateur. Hij schreef tussenpersonen aan met het verzoek cliënten op hem te wijzen. Een van die brieven belandde bij het grootste expertisebureau: eerst kwamen freelanceopdrachten, later trad hij daar in dienst. Het vak beviel direct: autorijden, contact met mensen, onderhandelen en door.
Een van zijn vroegste dossiers: de brand in het Woerdense Verlaat bij de Haagsche Kunsthandel. Alles kwam daar samen: een kritische verzekerde, een contra-expert (een onafhankelijke deskundige namens de verzekerde), discussie over kwaliteit van herstel, verkoop van beschadigde stukken en bedrijfsschade die ontoereikend was. Leren onder druk — precies de leerschool die een taxateur vormt.
Vakmanschap in de praktijk
Wat dit vak zo boeiend maakt?
“Achter elke deur is een andere wereld waarin je binnenstapt.”
Die wereld is concreet: edelmetalen, edelstenen, horloges en taxaties waarbij kennis, onafhankelijk oordeel en dossierdiscipline samenkomen. Het onderscheid zit volgens Rob in blijven investeren in vakkennis, ook ná de opleiding. Hij stoort zich aan “zelfbenoemde deskundigen” die na één cursus klaar zijn — opdrachtgevers verdienen beter.
Bijzondere dossiers waren er in overvloed. Een aansprakelijkheidsschade met waterschade aan een handelsvoorraad designmeubilair mondde uit in een gerechtelijke procedure die werd gewonnen. Een andere keer stond hij met kippenvel een Rembrandt in handen. En er was die taxatie van 45 kratten Chinees porselein — weken werk, monnikenwerk. Over enkele zaken kan hij bewust niets zeggen; ze liggen nog te gevoelig. Discretie hoort bij het vak.
Wat klanten merken: zekerheid en rust
Goede expertise gaat niet alleen over de waarde van een object, maar ook over de rust die een onderbouwd oordeel geeft. Rob herkent dat moment bij cliënten: de schouders zakken, de weg vooruit wordt zichtbaar. Het mooiste compliment dat hij ooit kreeg?
“U bent een wandelende Google-website.”
Een glimlach, maar ook een serieuze erkenning: kennis telt, mits zorgvuldig toegepast.
Waarden die blijven
Op de vraag wat Ouëndag & Silberman nooit mag kwijtraken, is Rob kort: openheid en eerlijkheid. Daarbij hoort het lef om uit te leggen wat wél en niet kan, en het geduld om onderbouwing net zo belangrijk te maken als uitkomst. Kwaliteit verloochent zich niet een les die hij de nieuwe generatie graag meegeeft.
